روزی که جنگ آمریکا و اسراییل علیه ایران در اسفند سال گذشته آغاز شد، این پیش‌بینی وجود داشت که بسیاری از مراکز نظامی، مانند پادگان‌ها، و مراکز مهم غیرنظامی، مانند نیروگاه‌ها و ساختمان‌های دولتی، در داخل کشور هدف حمله قرار گیرند. همان‌طور که دیدیم، در نزدیک به یک ماه و نیم جنگ تحمیلی رمضان ، چنین اتفاقی نیز رخ داد و باعث شد فعالیت این نهادها و مراکز برای مدتی کوتاه یا حتی چند روز متوقف شود.

در این میان، اما شرکت هایی مانند شرکت مخابرات کشور نیز حضور داشتند که در تمام روزهای جنگ در معرض آسیب و تهدید بودند، اما اجازه ندادند خللی در فعالیت‌های گسترده و حیاتی مردم ایجاد شود.

برای روشن‌تر شدن اهمیت تلاش‌های خطیر این سازمان، که متأسفانه گاهی آن‌گونه که باید دیده نمی‌شود، اجازه دهید مثالی بزنم. روز سیزدهم فروردین، آمریکا به یکی از پل‌های استان البرز با نام B1 حمله کرد تا یک شاهراه جاده‌ای و ارتباطی را که می‌توانست چند استان را به یکدیگر متصل و نزدیک‌تر کند، از بین ببرد. در همان زمان بود که بسیاری از ما بیش از پیش متوجه وجود و اهمیت چنین مسیرهای حیاتی شدیم؛ مسیرهایی که شاید همیشه در معرض دید نباشند، اما نقش آن‌ها در پیوند میان مردم بسیار مهم و استراتژیک است.

شرکت مخابرات ایران نیز نه فقط در روزهای جنگ، بلکه بدون اغراق در دهه‌های گذشته، چنین نقشی را به‌درستی و به‌طور کامل ایفا کرده است؛ نقشی که در روزهای جنگ دوازده‌روزه، در خلال جنگ سوم و نیز در روزهای کنونی که در شرایط آتش‌بس شکننده به سر می‌بریم، بیش از هر زمان دیگری به چشم می‌آید.

باز هم اجازه دهید با چند مثال، اهمیت فعالیت این سازمان، حضور ضروری اما کمتر دیده‌شده آن و خدمات و پشتیبانی شبانه‌روزی و بی‌وقفه کارکنانش را ملموس‌تر کنم. در نخستین روز جنگ، یعنی نهم اسفند سال گذشته، حاکمیت کشور ناگزیر شد محدودیت گسترده‌ای بر اینترنت بین‌المللی اعمال کند و عملاً دسترسی کاربران داخل کشور به آن قطع شد. با این حال، از همان روز دوم جنگ، هرچند تمامی مدارس و دانشگاه‌ها غیرحضوری شدند، اما به‌واسطه وجود اینترنت ملی و پشتیبانی گسترده شرکت مخابرات کشور، تمام کلاس‌های درس دانش‌آموزان در اپلیکیشن شاد بدون مشکل و قطعی ادامه یافت.

در کنار این موضوع، پدران و مادران، به‌ویژه آن‌هایی که در تهران زندگی می‌کردند و ناچار شده بودند پایتخت را ترک کرده و به شهرهای امن‌تر بروند، توانستند ارتباط مستمر خود را با مدرسه و معلمان فرزندانشان حفظ کنند و روند تحصیل دانش‌آموزان دچار اختلال نشد.

دانشجویان نیز علی‌رغم تعطیلی دانشگاه‌ها، همچنان به سامانه‌های آموزشی دسترسی داشتند. شرکت‌ها، ادارات دولتی و بسیاری از مجموعه‌های غیردولتی نیز در روزهای جنگ توانستند فعالیت‌های خود، از جمله خدمات به مشتریان، را به‌صورت دورکاری ادامه دهند و بسیاری از جلسات کاری خود را به شکل مجازی و بدون مشکل برگزار کنند.

علاوه بر این، خدمات دیگری مانند تاکسی‌های اینترنتی، پلتفرم‌های نمایش خانگی و بانکداری آنلاین، که اساس فعالیت آن‌ها بر بستر اینترنت است، با اتکا به اینترنت ملی بدون وقفه به ارائه خدمت ادامه دادند.

درست است که نزدیک به دو ماه است به‌ناچار از اینترنت بین‌المللی محروم هستیم و این موضوع اعتراض بسیاری از کاربران را در پی داشته است. همچنین گاهی برخی به اشتباه شرکت مخابرات کشور را بانی و مقصر این وضعیت می‌دانند؛ اما نباید این نکته مهم را فراموش کنیم که این سازمان و کارکنان آن، همانند پل B1 در استان البرز، با تکیه بر اینترنت ملی، مسیر ارتباطی میان مردم و بستر فعال ماندن بسیاری از خدمات مجازی را باز نگه داشته‌اند و همچنان نگه می‌دارند.

اینجاست که ما، به‌عنوان کاربران میلیونی خدمات اینترنت خانگی، باید پشتیبان شرکت مخابرات کشور باشیم؛ چرا که در تمام این مدت، آن‌ها بودند که راهگشا شدند و با پشتیبانی خود اجازه ندادند مسیر ارتباطات در فضای مجازی به‌طور کامل بسته شود.